با تهمت و تهدید، نمی‌توان حقیقت را دگرگون کرد

اما آقای رییس و کارمند دست سوم ایشان باید بدانند که مهم داوری تاریخ است. وگرنه بسیار دیده شده است که صاحبان قدرت در همۀ زمان‌ها با سوءاستفاده از قدرت، تلاش کرده‌اند تا نظرات خود را به ملت و مردم تحمیل کنند.

در حالی که جناب دکتر محمدجواد ظریف، واژۀ «خیانت» را با ترفند ویژه برای سرکوب، ایجاد رعب و از میدان به در کردن منتقدان و مخالفان برجام به کار می‌گیرند، معاون ایشان می‌فرمایند: «به خودمان [دولت یازدهم] تبریک می‌گویم و باید برای این توافق جشن گرفت».

ایرانی‌ها در این موارد می‌گویند:‌ «خود گویی و خود خندی / عجب مرد هنرمندی»!

اما مساله اینجاست که هرگز اجازه نداده و نمی‌دهند تا منتقدان و مخالفان برجام (ترکمنچای هسته‌ای) با دسترسی به وسایل ارتباط جمعی، به ریشه‌یابی مساله برخیزند و چرایی رسیدن به برجام را مورد بطن‌شکافی قرار دهند.

پرسش اساسی اینجاست که چرا از نمایندگان دولت‌های انگلیس و فرانسه و آلمان برای گفتگو بر سر مسالۀ هسته‌ای ایران دعوت به عمل آمد؟ چرا به دنبال گفتگوهای سعدآباد با سه قدرت اروپایی، آقای دکتر حسن روحانی پذیرفتند که پروندۀ هسته‌ای ایران در سال 1383 از آژانس خارج شود و در اختیار 3 دولت اروپایی قرار گیرد؟ حاصل این گفتگوها این بود که دولت جمهوری اسلامی به صورت داوطلبانه همۀ فعالیت‌های صلح‌آمیز هسته‌ای را متوقف کرد.

پرسش اساسی‌تر این است که چگونه و با موافقت چه کس و یا کسانی پای 3 قدرت هسته‌ای و دارندۀ حق وتو در شورای امنیت به توافق سعد‌آباد باز شد؟ و چرا اجازه دادند که ایران در برابر 5 قدرت بزرگ جهانی با حق وتو در شورای امنیت قرار گیرد، تا امروز سخن بر سر پیروزی و شکست باشد؟

از یاد نبریم که در آن زمان، ایران پیمان «ان پی تی» را پیش‌تر در سال 1968 امضا کرده بود و حق «غنی‌سازی نامحدود» داشت. در حالی که در اثر توافق سعد‌آباد، کار ملت و مردم ما به اینجا کشیده است که تنها حق غنی‌سازی 3 ممیز 65 درصدی، آن هم به میزان 300 کیلو داشته باشد.

همچنین از یاد نبریم که در این مذاکرات، آقایان محمدجواد ظریف و تخت‌روانچی نیز از دستیاران آقای روحانی بودند.

اینگونه بود که به دست آقایان پایه‌های یک مناقشۀ 12 ساله شکل گرفت؛ حتا در این میان به دلایلی که روشن نیست اجازۀ یک توافق بسیار بهتر را از آقای سعیدجلیلی در آلماتی گرفتند و کار را به توافق‌نامۀ «ژنوچای» کشاندند و سپس توافق زیان‌بارتر از آن در «لوزان» و سرانجام «برنامۀ جامع اقدام مشترک» یا باز کردن آخرین «پیچ و مهره‌های» صنایع هسته‌ای ایران.

آقایان؛ به جای تهمت و ایجاد جو وحشت و ارعاب،‌ صادقانه این مسایل را با مردم در میان بگذارید.

روزنامک

یادداشت شماره 450

نقد و بررسی - سیاسی، اجتماعی و فرهنگی

http://hootale.blogfa.com/

/ 1 نظر / 32 بازدید
نیلوفر

سلام..خسته نباشيد واقعا دستتون درد نکنه...واقعا زحمت ميکشيد... [چشمک] ممنون بابت سايت خوبتون..به سايت منم بيايد[قلب]